ماسک کوچک کننده بینی ماسک کوچک کننده بینی
ماسک چندکاره مخصوص بینی
پاک کننده، کوچک کننده و فرم دهنده
مجموعه آثار دکتر علی شریع
تمام آثار دکتر شریعتی شامل کتاب، فیلم ویدئویی و سخنرانی
X
تبلیغات در بلاگ اسکای
پنجشنبه 2 آبان ماه سال 1387

نظر به اینکه تحصیلات آکادمیک! نمیزاره همه دور هم باشیم دوستان پیشنهاد کردن یه وبلاگ عمومی واسه تبادل نظر بچه ها ایجاد کنیم!  

نظر بدین...

  

پنجشنبه 11 مهر ماه سال 1387
از این پس شما میتوانید مطالب نوشته شده توسط مجنون را در این وبلااگ مشاهده نمایید...
دوشنبه 18 شهریور ماه سال 1387
رهبر عالیقدر حضرت آیت الله سید على خامنه اى فرزند مرحوم حجت الاسلام والمسلمین حاج سید جواد حسینى خامنه‌اى، در روز 24 تیرماه 1318 برابر با 28 صفر 1358 قمرى در مشهد مقدس چشم به دنیا گشود. ایشان دومین پسر خانواده هستند. زندگى سید جواد خامنه اى مانند بیشتر روحانیون و مدرسّان علوم دینى، بسیار ساده بود. همسر و فرزندانش نیز معناى عمیق قناعت و ساده زیستى را از او یاد گرفته بودند و با آن خو داشتند.
رهبر بزرگوار در ضمن بیان نخستین خاطره هاى زندگى خود از وضع و حال زندگى خانواده شان چنین مى گویند:
«پدرم روحانى معروفى بود، امّا خیلى پارسا و گوشه گیر... زندگى ما به سختى مى گذشت. من یادم هست شب هایى اتفاق مى افتاد که در منزل ما شام نبود! مادرم با زحمت براى ما شام تهیّه مى کرد و... آن شام هم نان و کشمش بود
امّا خانه اى را که خانواده سیّد جواد در آن زندگى مى کردند، رهبر انقلاب چنین توصیف مى کنند:
«منزل پدرى من که در آن متولد شده ام، تا چهارـ پنج سالگى من، یک خانه 60 ـ 70 مترى در محّله فقیر نشین مشهد بود که فقط یک اتاق داشت و یک زیر زمین تاریک و خفه اى! هنگامى که براى پدرم میهمان مى آمد (و معمولاً پدر بنا بر این که روحانى و محل مراجعه مردم بود، میهمان داشت) همه ما باید به زیر زمین مى رفتیم تا مهمان برود. بعد عدّه اى که به پدر ارادتى داشتند، زمین کوچکى را کنار این منزل خریده به آن اضافه کردند و ما داراى سه اتاق شدیم
رهبرانقلاب از دوران کودکى در خانواده اى فقیر امّا روحانى و روحانى پرور و پاک و صمیمی، اینگونه پرورش یافت و از چهار سالگى به همراه برادر بزرگش سید محمد به مکتب سپرده شد تا الفبا و قرآن را یاد بگیرند. سپس، دو برادر را در مدرسه تازه تأسیس اسلامى «دارالتعّلیم دیانتى» ثبت نام کردند و این دو دوران تحصیل ابتدایى را در آن مدرسه گذراندند.

این مطلب ادامه دارد ...
یکشنبه 17 شهریور ماه سال 1387

یکی از وظایف مهمی که بنا به تصریح حضرت صاحب‏الامر علیه السلام بر عهده همه منتظران گذاشته شده، دعا برای تعجیل فرج است . امام عصر علیه السلام در توقیعی که خطاب به «اسحاق بن یعقوب‏» صادر شده، می‏فرمایند : برای تعجیل فرج بسیار دعا کنید که فرج شما همان است .

برای مطالعه ادامه ی مطلب اینجا را ببینید.

یکشنبه 17 شهریور ماه سال 1387

دیشب نسشتم چشمهایت را کشیدم
طعمی دوباره از نمکهایت چشیدم
آن بام سقا خانه ات در دیده ام بود
نذر کبوترهای تو گندم خریدم
باشوق یک اذن دخول از محضر تو
تا آسمان گنبد زردت پریدم
یادش بخیر آن روزهای خرد سالی
در صحن ایوان طلایت می دویدم
قبل از دعای زائران خسته تو
بی پرده لبیک خدا را می شنیدم
در کوی تو دل بر روی دل موج میزد
فیض تو در دستان سائل موج میزد
از کودکی از عشق تو دلشاد هستم
من دوره گرد صحن گوهر شاد هستم
صحن نو و کهنه مرا در یاد دارند
من از قدیم خویش خانه زاد هستم
میخانه من کنج سقاخانه توست
وقتی خراب این می ام آباد هستم
صد شکر دل را مرغ گنبد آفریدند
ما را اسیر شاه مشهد آفریدند
وقتی هوای چشم من رنگ غزل بود
خواب رواق دلنوازت در بغل بود
فرخنده روزیکه دلم را صید کردی
قبل از طلوع صادق صبح ازل بود
اری هزاران سال قبل از خلقت عشق
آهوی سرگردان تو ضرب المثل بود
من آهوئی در دام زلف تو اسیرم
ای کاش در حال طواف تو بمیرم


یکشنبه 17 شهریور ماه سال 1387


نگاهت اسمانی صاف و زیباست
دلت شفاف تر از رنگ دریاست
ندیدم از تو بالاتر کسی را
که از هر دست دستان تو بالاست
بهاری لیک پائیزی نداری
همیشه سبز پوشی تو برجاست
رئوفی میچکد از چشمانت
نجابت از سراپای تو پیداست
کرامت خسته شد از دست لطفت
شفا در محضرت دائم هویداست
خراسان گر شود صحنت،بود کم
که شآنت ماورای عقل دنیاست
یکی با پنجره فولاد میگفت
ببین دارالشفای خلق اینجاست



پنجشنبه 14 شهریور ماه سال 1387
سلام. بعد از سفر مشهد با بچه ها قرار گذاشتیم که یه وبلاگ راه بندازیم تا به قول معروف بترکونیم... اما این ترکوندن نیاز به همکاری داره.از همتون میخوام که ایمیلتون رو با اسمتون برام بفرستید تا یه ایمیل براتون بیاد که حاوی رمز عبورتون باشه و شما هم از نویسندگان ای وبلاگ باشید.در ضمن ماه رمضان رو از دست ندید.

پنجشنبه 14 شهریور ماه سال 1387

مرا طلای گنبد توبیقرار بیکند       

کسی مرا به دوش ابرها سوار میکند

خیال میکند که دیدن تو قسمتش شده 

همین کسی که دارد از خودش فرار میکند

به باد های آشنای شرق بوسه میدهد        

به آتش ارادت تو افتخار میکند

به این امید.ضامن رئوف.تاببیندت

هی آهوان بچه دار را شکار میکند

هزار تا غروب در مسیر ایستاده ام

به هر کسی که آمده به پایبوس نامه داده ام

من از کبوتران گنبد تو کمترم مگر؟  

که بعد سالها مرا نخوانده ای به این سفر

قطار های عازم شمال شرق میروند

دقیقه های بی تو منل باد و برق میروند

کسی بلیت رفتنی به دست من نمیدهد

به آرزوی یک جوان خام تن نمیدهد

بلیت ماندن است مانده روی دستهای من

در این همه مسافر حرم نبود جای من


مهدی فرجی